Can sikintisindan ka?ariz. I?imizin bize s?yleyecekleri vardir. Bize derdini a?acaktir. Kayginin bize anlatacaklari vardir. Bizi kendi hikayemize ?agiracaktir. Oysa biz ka?ariz. I?imizin inlemesini, aglamasini duymayacagimiz kadar "g?r?lt?"ye ka?ariz. "G?r?lt?"y? kendimiz ?ikarmak pahasina yapariz bunu. Acimizi hissetmemizi engelledigi i?in ka?mayi bir iyilesme sanariz. Kargasanin i?inde yaramizdan saklaniriz. Kendimize ve ?zg?rl?g?m?ze giden yoldaki "yapabilme olasiliginin dehseti" bizi en ?ok kendi olasiliklarimizdan ve kendimizden ka?irir. Oysa insan kaygisina ve acisina bakarak bulusur kendisiyle. Ka?tik?a k???len, yaklastik?a b?y?yen "?z"?n? kaygisinda kesfeder. Y?zlesmemek ve ka?mayi se?mek "olma"nin biraz da korkulu g?rkeminden ka?ip "olmama"yi se?mektir. Senin kendinle konusman lazim. Dert ettiklerini fark etmen lazim. Canini yakanlari hissetmen lazim. Kendine s?ylemen lazim. Hastayim zannediyorsun. Degilsin. Kendini hasta ediyorsun. B?t?n h?crelerin kulak kesilmis dinliyor. Yetmiyor, ?iglik atiyor. Dinlesen duyacaksin. Konussan duyacaksin. Senin kendinle konusman lazim. Cem Mumcu